วันพุธที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2558

เสธ.แดง ทหารของประชาชน "เดียร์-ขัตติยา" FB รำลึก 5 ปีถูกลอบสังหาร


#TV24 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า "เดียร์-ขัตติยา สวัสดิผล" อดีตสส.บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย ได้เปลี่ยนรูปประจำตัวในเครือข่ายสังคมออนไลน์เป็นภาพถ่ายคู่กับ พลตรี ดร. ขัตติยะ สวัสดิผล (เสธ.แดง) ในขณะที่ Facebook: ขัตติยา สวัสดิผล โพสต์ข้อความ โดยมีเนื้อหาดังนี้


ผ่านมา 5 ปีแล้ว นับแต่วันที่คุณพ่อถูกลอบยิง แต่ทุกอย่างก็ยังคลุมเครือว่าใครเป็นคนบงการและลงมือทำคุณพ่อ

เดียร์ไม่ขอย้อนเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ในปี 2553 อีกแล้ว เพราะมันบั่นทอนจิตใจตัวเอง และเชื่อว่าทุกคนก็คงไม่มีวันลืม

ตลอด 29 ปีที่อยู่กับคุณพ่อมา และในชีวิตทหารม้าของคุณพ่อกว่า 40 ปี เดียร์รับรู้ว่า ความฝันของคุณพ่อก็คือ การเป็น “ห้าเสือทบ.” และมันก็คงเป็นความฝันของชีวิตนายทหารทุกคน แต่อาจด้วยความเป็นคนตรง จริงจัง กล้า บ้าบิ่น สู้ขาดใจเพื่อความถูกต้อง และประจบสอพลอใครไม่เป็นของคุณพ่อ ที่ทำให้ผู้พี่และผู้น้องหลายๆ คนในกองทัพอาจไม่ปลื้ม จนทำให้คุณพ่อต้องติดยศพลตรีในตำแหน่งผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบกมานานถึง 12 ปี จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต

ชีวิตคุณพ่อ 58 ปีผ่านอะไรมาเยอะค่ะ ทั้งในสนามรบและสนามชีวิต ในระยะหลังคุณพ่อต้องพบเจอกับปัญหาเรื่องความไม่ยุติธรรมหรือสองมาตรฐานในสังคมไทยเป็นส่วนใหญ่ ทั้งที่เกิดขึ้นกับตัวคุณพ่อเองและกับพี่น้องประชาชน และแน่นอน...คนอย่างคุณพ่อ ไม่มีทางให้ “ความอยุติธรรม” และ “ความไม่เป็นประชาธิปไตย” ยืนหยัดอยู่ในประเทศไทยได้ คุณพ่อจึงเอา ร่างกาย จิตวิญญาณ และอาชีพเข้าแลกด้วยความสมัครใจ ยอมแตกแถวจากทหารคนอื่นๆ เพื่อมายืนสู้เคียงข้างพี่น้องประชาชน ให้ประชาชนได้รู้ว่าอย่างน้อยทั้งกองทัพ...ก็มีทหารคนหนึ่งที่พร้อมจะนอนตายข้างประชาชน และยอมให้ชีวิตตัวเองตกเป็นเหยื่อของความขัดแย้งทางอำนาจ

แต่แม้คุณพ่อจะได้เอาชีวิตเข้าแลกแล้ว ความขัดแย้งทางการเมืองกลับยังอยู่และไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น เดียร์ยังไม่เห็นทหารคนไหนที่ออกมายืนข้างประชาชนอย่างชัดเจนเพื่อสู้กับความถูกต้องเหมือนที่คุณพ่อทำเลย เดียร์รู้ค่ะ...ว่าทหารต้องไม่แตกแถวและต้องเชื่อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา แต่ที่เดียร์สงสัยคือ...ทหารถูกสอนมาเพื่อให้มองประชาชนที่เรียกร้องความเป็นธรรมเป็นศัตรู ต้องฆ่าประชาชน ต้องทำร้ายประชาชน หรือต้องยึดเอาสิทธิเสรีภาพของประชาชนไปด้วยหรอคะ? เวลาผ่านไป เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้น ทำให้เดียร์เริ่มจะเห็นเหตุผลเป็นลางๆ แล้วว่า...ทำไมเขาถึงต้องฆ่าคุณพ่อ

คุณพ่อก็เป็นคนไทยคนหนึ่ง เป็นทหารไทยคนหนึ่งที่รักประเทศนี้ มีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ และการตายของคุณพ่อก็ไม่ได้แก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้น การตายของคุณพ่ออาจทำให้คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมีความสุข แต่ขอถามว่า...ถ้าความสุขนั้นได้มาจากการเหยียบศพคนที่ยึดมั่นในหลักการและต่อสู้อย่างบริสุทธิ์ใจ มันคือความสุขที่แท้จริงหรือคะ?

แต่เมื่อคุณพ่อได้เลือกยืนอยู่กับความถูกต้อง ยืนอยู่กับพี่น้องประชาชน เพื่อต่อสู้กับการใช้อำนาจไปในทางที่ผิดจนวาระสุดท้ายของชีวิตนั้น มันยิ่งใหญ่และน่าภูมิใจกว่าการที่คุณพ่อจะเป็น “ห้าเสือทบ.” ซะอีก
สุดท้ายนี้ เดียร์อยากบอกถึงพี่น้องประชาชนทุกคนที่รักคุณพ่อว่า คุณพ่อมีความสุขมากที่ได้คลุกคลี ได้ใกล้ชิด ได้ดูแล ได้ให้ขวัญและกำลังใจทุกๆ คนในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยในช่วงปี 2552 จนถึงวันสุดท้ายของชีวิตคุณพ่อในปี 2553 คุณพ่อได้ให้รอยยิ้มและรับเอารอยยิ้มจากทุกๆ คน ทำให้คุณพ่อรู้ว่ามีคนรักคุณพ่อมากมาย ขอให้ทุกคนเก็บเสธ.แดงไว้เป็นความทรงจำ และไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปีหรือนานเท่าไหร่ เดียร์ขอให้ทุกคนไม่ลืมคุณพ่อและจดจำคุณพ่อไว้ในใจตลอดไปนะคะ

ไม่มีความคิดเห็น:

โพสต์ความคิดเห็น